Մայրենի · Uncategorized

«Ահմադը» պատմվածքի վերլուծություն

Այս պատմվածքը ինձ շատ դուր եկավ, որովհետև այս պատվածքի հերոսը շատ բարի էր և լավը, նա բոլորին օգնում էր: Այս պատմվածքը ինձ սովորեցրեց, որ պետք է հանդուրժող լինել, բարի և ուրախ: Խոզի միս ուտելուց Ահմադին ծաղրում էին բոլորը ասելով՝ որ նա թուրք է և չի կարող ուտել խոզի միս: Վերջում Ահմադը վերադառնում է իր հայրենի հողը՝ Թուրքիան, որովհետև որտեղ էլ, որ նրան լավ ընդունեն, բայց միևնույն է քո հայրենի հողը, քո ընտանիքը քեզ քաշում է իր մոտ: Ահմադը ապրում էր մի հայ ընտանիքում, որտեղ նա աշխատում էր, որպես հովիվ: Նա հեղինակի ամենափոքր քեռին էր: Ահմադը գրեթե բոլորին սիրում էր լիներ դա փոքր, մեծ, թե աղջիկ թե տղա, միևնույն է բոլորին սիրում էր: Նաև ինձ այս պատմվածքը սովորեցրեց, որ պետք չէ ատել բոլորին, չէ՞ որ մենք տարբեր ազգերից ենք, բայց միևնույն է ընկերներ ենք:

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s